TO BE YOURSELF IS ALL THAT YOU CAN DO

Tanımak istersen;

BAL'da okuyorum İzmir'de. İlk söyleyince herkes merak eder böyle "bal da neymiş" falan gibi. Hayatımda yaptığım en doğru tercih oldu diyebilirim. Herneyse Adım Hande. Anlamı gülmek. İsmini duyduğum Handeleri parçalayasım gelir sanki dünyadaki tek Hande benmişim gibi. Bildiğim hiç bir şeyi kimseye öğretmem ben. Özgüvenim hiç yoktur. Hayatıma kolay kolay birilerini dahil etmem. Seçiciyimdir o konuda. Heyecanla birşeyler anlatırken 'şaka gibisin, delisin' gibi tepkilere sinirlenirim. Müzik dedikleri zaman, dinlediğim şarkıları anlamaya çalışan biri tüm hayatımı çözebilir sanki gibi hissederim. Benim bilmediklerimi bile anlatabilirmiş gibi. Ara sıra hiç hata yapmadığımı düşünürüm. Ama insanları kırarım, evet kabayım o konuda. Bazen çok çabuk sıkılırım böyle zamanlarda dizilerde bunalıma giren kızların saçlarını kesmesini kıskanırım. Aynı zamanda kıskancım işte. İnsanlar bazen fedakar bazen nankör bazen de kördürler, insan da hayatta bir defa sevmeli öyle bir sevmeli ki karşısındaki ona aynı derecede inanmalı benim düşüncem bu. Ben bir insan seçerim. Sonra onu çok seveceğim derim. Çok sevmeye karar veririm. O insanın ne olduğu çok da mühim değil yani. Sen elmayı seviyorsun diye elmanın seni sevmesi şart değil. Ben elmayı severim ama elma beni seviyormu umrumda olmaz gerçi neyse öyle. Hiç aşık oldun mu diye soruyolar bazen onu da anlatıyım. Çocukluğumda çok televizyon izlerdim. Belgeseller vardı o zamanlar, sık sık verilirdi. Onu sunan bir erkek vardı, ben ona aşık olmuştum. Çok iyi hatırlıyorum. Bir keresinde timsahı inceliyordu erkek, timsaha kaptırıyordu kolunu az daha, o sahnede ben ağlamıştım. Babam yasaklamıştı bir daha izlemeyi. O zaman anladım aşk kötü bir şey, ondan sonra olmadım. Fotoğraf çekmeyi önceden severdim şimdi çekilen fotoğraflara bakmayı seviyorum, hayat garip. Şimdilik böyle.

Bi de bu var.